روایتی از اسطورهای که هرگز از آرزوی هدایت پرسپولیس دست نکشید
فرشاد پیوس، اسطوره و بهترین گلزن تاریخ پرسپولیس و لیگ ایران، پس از مراسم قرعهکشی لیگ برتر بیستوششم، در مصاحبهای نکاتی عجیب و دور از ذهن را نسبت به کادر فنی جدید و بازیکنان این تیم مطرح کرد. پیوس که در سالهای اخیر بارها مدعی هدایت پرسپولیس بوده و حتی خود را به مدیریت باشگاه پیشنهاد کرده، اینبار با لحنی طعنهآمیز به انتصاب مهدی تارتار به عنوان سرمربی واکنش نشان داد و از جذب بازیکنان با سابقه قهرمانی سخن گفت؛ گزارههایی که با تاریخ خود باشگاه در تناقض است.
او در این مصاحبه چندین بار تأکید کرد که بازیکنان جدید پرسپولیس باید سابقه قهرمانی در لیگ برتر را در کارنامه داشته باشند و این تیم نباید از تیمهای میانه جدول بازیکن جذب کند. اما نکته جالب اینجاست که خود پیوس در سال ۶۴ و بدون داشتن سابقه قهرمانی و حتی اسم و رسم بزرگ، از باشگاه نیروهوایی به پرسپولیس پیوست. ستارههای تاریخسازی مانند مهدی طارمی، کمال کامیابینیا، احمد نورالهی، امید عالیشاه و علیرضا بیرانوند نیز زمانی به پرسپولیس ملحق شدند که هنوز به افتخار خاصی دست پیدا نکرده بودند. به عبارت دیگر، توقع جذب هفت بازیکن با سابقه قهرمانی، چندان منطقی و شدنی نیست و هیچ تیمی نمیتواند هر فصل از تیمهای مدعی و صاحب عنوان، همه بازیکنان خود را جذب کند.
آرزوی همیشگی که هرگز محقق نشد
فرشاد پیوس که یک نسل طلایی را در کنار حمید درخشان، مرتضی کرمانی، مجتبی محرمی و محمد پنجعلی رقم زد، پس از خداحافظی از فوتبال در اواسط دهه ۷۰ به کادر فنی ایوان متکوویچ اضافه شد و به نظر میرسید یکی از نامزدهای اصلی هدایت پرسپولیس خواهد بود. اما بازگشت علی پروین، سلطان فوتبال ایران، تمایلی به همکاری با امثال پیوس و درخشان نشان نداد و آنها به حاشیه رانده شدند.
پیوس در ادامه دو بار با تراکتور قهرمان دسته اول شد، اما با قانون عجیب شرکت قهرمان در مسابقه پلیآف، از صعود به لیگ برتر بازماند. او نتوانست خود را در رده مربیگری تثبیت کند و دوران حضورش در این عرصه، شباهتی به روزهای درخشان بازی در زمین فوتبال نداشت. هرچند برخی معتقدند بازگرداندن علی پروین منجر به نسلسوزی مربیان بااستعدادی مانند حمید درخشان و پیوس شد، اما اکنون بیش از ۳۰ سال از این اتفاق گذشته و به نظر نمیرسد در ۶۵ سالگی، فرشاد پیوس گزینه معقول و استانداردی از سوی هواداران برای احراز سمت سرمربیگری باشد.
- تناقضهای گفتار پیوس: تأکید بر سابقه قهرمانی در حالی که خود و بسیاری از ستارههای تاریخ پرسپولیس بدون چنین سابقهای به این تیم پیوستند؛ طعنه به جذب بازیکنان از گلگهر، در حالی که مهدی تارتار پیشتر با تیمهای مختلف نتایج درخشانی کسب کرده است.
- چالش همیشگی پرسپولیس: نسل گذشته که همواره خود را شایسته هدایت تیم میدانند و این مطالبه، به یک بحران حلنشدنی برای باشگاه تبدیل شده است؛ بحرانی که هیچ مدیرعامل و هیئتمدیرهای نمیتواند آن را به طور کامل مدیریت کند.
گرچه فرشاد پیوس قطعاً یکی از برترین بازیکنان تاریخ فوتبال ایران و عنصر مهم یک دوره طلایی پرسپولیس بوده، اما چهار دهه از آن دوره سپری شده و او در ۶۵ سالگی، احتمالاً از فرصت کافی برای تغییر این نگاه و تبیین یک چهره منصف در خصوص نیمکت پرسپولیس برخوردار است. پرسپولیس نیز به عنوان یک باشگاه بزرگ، نمیتواند این فرصت مهم را به همه پیشکسوتان خود اعطا کند و اساساً هیچ باشگاهی در جهان تعهدی مبنی بر استخدام بازیکنان سابق خود ندارد؛ تنها شایستگی و کیفیت فنی باید عناصر اصلی حضور در چنین باشگاههای پرطرفداری باشد.
سیاوش بهرامی، یکی از روزنامهنگاران و تحلیلگران ورزشی باسابقه در مجله خبری ورزشکاران است. او با نگاهی تخصصی و دقیق به دنیای ورزش، همواره سعی دارد تا با گزارشها و تحلیلهای عمیق، به مخاطبان خود کمک کند تا درک بهتری از مسائل و رویدادهای ورزشی داشته باشند.